In den hoge

 

Donker dekt de nacht de aarde toe
waaronder ik neerhurk op een oude balk
door zware vleugels omlaag getrokken.
Langzaam verlies ik grip op de dag
laat de snelheid uit me stromen
vloeien de beelden ineen tot ik ben.

 

Krakend opent de staldeur; beneden
in het stro eerst twee mensen, dan drie.
En zoveel licht, zoveel alsof ik heel hoog;
hemelhoog ben.
Het duwt het duister en de moeheid weg
tilt me op tot ik vlieg tussen lichtwezens
waar ik kwetter van gloria en halleluja!

 

 

Simone van der Lans

Schrijfworkshop kerst 2018

 

Ik droeg haar die jou droeg

 
Ik droeg haar die jou droeg deze reis
Jij zult de wereld dragen, ik draag alleen grijs.
 
Zo’n onmetelijk grote taak, en je bent nog zo klein
Maar eh…. je ligt op mijn avondeten, da’s niet fijn.
 
Ik voel me wel verbonden met jou, daar in je wiegje van hout;
Allebei geen kleren om ons te beschermen, en ’t is best wel koud.
 
Maar ik ben alleen grijs, en jij straalt miljoenen kleuren
Als je me mee vraagt te gaan zeg ik geen nee, maar “i-aa”
 
Sietze van der Sluis
Schrijfworkshop kerst 2018

In doeken gehuld

 

Stof zijn wij.
Stof ben jij geworden.
Wij hoeven jou niet uit de doeken te doen
waarvoor je bent gekomen.
Altijd al was je verweven
met onze geschiedenis.
Voedde jij de dromen
in onze nachten.

Stof zul jij doen opwaaien.
Als het doek opengaat,
en wij Veronica slechts kunnen troosten.

 

Corina Terlouw
Schrijfworkshop kerst 2018

Engelse drop

 

Terwijl mijn winkelwagen steeds voller komt te liggen en ik door de gangpaden laveer, raak ik afgeleid van mijn boodschappenlijstje. ‘Nooit hebben ze ergens geld voor; maar er is wel altijd chocolade’. Mijn kar raakt bijna een zo goed als leeg winkelmandje met op de bodem twee kleine boodschapjes. ‘Zou dat van de man zijn die daar staat te foeteren?’ Vraag ik me af. Ik werp nog een blik op hem terwijl ik om de zuil heen stuur. Onder een pet vandaan piekt vettig lang haar. Zijn bruine ogen schieten onrustig heen en weer. Voor hij mijn blik kan opvangen kijk ik gauw op mijn lijstje. Ik loop langs de chips en zoutjes en ik denk aan chocola. Dat ligt standaard aan het einde van de route in mijn wagentje. Ik voel me ongemakkelijk. Een lange stoere winkelmedewerker met een oortje in herhaalt: ‘De man met de pet’. Hij kijkt langs me heen door de schappen naar het andere gangpad. De winkelende mensen lopen schichtig door en doen alsof alles normaal is. Alsof ze alleen bezig zijn met boodschappen doen. Gelukkig is hij nu stil. Ik werk het laatste gangpad af en ga in de rij voor de kassa staan. Als ik buiten mijn fietstassen vol laad zie ik hem weglopen. Magere schouders onder een wijde jas. In zijn linkerhand een zak Engelse drop.

 

Door Simone van der Lans

Verteld verhaal

 

 

Met kalme blik kijkt ze langs de kade. Op haar kleine gestalte het hoofd iets geheven, om ook de verten te zien. Haar ogen, met retro bril, bezien de rij Zutphense herenhuizen aan de weg, de brug die de IJssel overspant, de uiterwaarden en daarachter de dijk en De Hoven. Dit is haar dagelijks beeld. Aan de kade staat ze, in bronzen rust gevat.

 

Ida Gerhardt wist dat de rivier nooit dezelfde bleef. Nog voor zij de woorden van een gedicht over de IJssel gevonden had, was haar stroom al niet meer als zopas. Ida had niet kunnen denken dat de vernieuwde IJsselkade een stroom van gebeurtenissen rondom haar opgang zou brengen. Geen dag dezelfde; al bleef zij wie ze was.

 

Als altijd de eerste staat ze op zaterdagmorgen aan de dranghekken, die moeten voorkomen dat er een kind van de kade valt. Zelf hoeft ze daar niet bang voor te zijn. Ook niet voor koude voeten trouwens. Alle halzen rekken zich naar links; zien we ginds al de stoomboot? Als enige staart ze koppig naar het aanlegpunt.

 

Op zondag flaneren de Zutphenaren en de Zutphenezen over de boulevard langs het water. Over de mooie nieuwe bestrating, langs de groene stroken gras en de lange lantarenpalen. Wanneer het hoogwater is zullen de kleine blauwe led lampjes halverwege de paal, net zichtbaar zijn boven de golven. Vandaag valt dat minder op dan de hondendrol precies naast de schoenen van Ida. Van haar enkel sijpelt iets omlaag.

 

Ze laat niet merken hoe het is om als gerespecteerd burger vereeuwigd te zijn. Al weten de honden niet hoe daarmee om te gaan. Misschien geniet ze in stilte van alle selfies die met haar genomen worden. Zoveel vrienden had ze niet, eerder. Ze blijft er rustig onder; haar verhaal is al verteld.

 

Simone van der Lans

Is omzien naar elkaar gewoon?

 

Ken je het verhaal van de warmhartige Soedanees? Toen hij een slachtoffer van straatroof bloedend zag liggen was het voor hem vanzelfsprekend op de neergeslagen man af te lopen, hem te helpen en in veiligheid te brengen. Ik bedoel natuurlijk het bekende Bijbelverhaal van de barmhartige Samaritaan. Degene die risico’s nam om een onbekende te helpen. Gewoon doen en niet teveel nadenken over wat het je kan kosten.

 

Vanmorgen stopte een bekende naast me bij het stoplicht. “Wat fijn dat ik je zie,” zei ze; “want ik wilde je zo graag nog een keer bedanken. Laatst vertelde ik aan iemand over die ochtend dat jij in school op me afstapte en zei: ‘Volgens mij ben jij een van die mensen aan wie je niet gauw ziet dat ze hulp nodig hebben. Maar ik denk dat je het nu wel kunt gebruiken’. “Je was net een engel” vervolgde ze. “Hoe je juist op het moment dat ik er helemaal doorheen zat voor me stond.” Ik lachte en zei: “Dat is mijn zesde zintuig; ik zie soms wat mensen nodig hebben.” Ik mocht haar een aantal weken helpen in haar jonge gezin met huilbaby. We hebben elkaar na die tijd niet heel veel meer gezien. Het was voor even en zo was het goed.

 

Dat zij me juist vanmorgen tegenkwam en vertelde dat ze hierop hoopte omdat ze me graag nog een keer wilde bedanken. Terwijl ik juist vandaag een blog over het helpen van elkaar als dit nodig is, wilde schrijven. Zo kunnen dingen van vroeger het nu raken. Me eraan herinneren dat ook ik weleens belangeloos iets doe. Terwijl ik me het laatste jaar vaak tekort voel schieten in dit omzien naar elkaar; omdat zoveel mensen tegelijk steun nodig hebben onder mijn vrienden. En het me niet lukt om er voor iedereen zoveel te zijn als ik zou willen.

 

Ik vertel dit om te delen dat geven tegelijk ontvangen kan zijn. Niet om mezelf in de hoogte te steken. Want het heeft mij ook gelukkig gemaakt ergens nodig te zijn. Te doen wat mijn hart me ingaf. En terug stappen op het moment dat de ander zelf weer verder kan.

 

Omzien naar elkaar; een spannend spel van balans zoeken. Zien waar je nodig bent. Doen waar je goed in bent en wat je kunt, zonder zelf uit evenwicht te raken.

 

Simone van der Lans