Aarde als thuis

 

Zeg jij ’s avonds weleens dat je een perfecte dag achter de rug hebt, waarop echt alles gelukt is wat je hebt gedaan? Heb je dat weleens een week lang elke avond kunnen zeggen? Zo ja, dan wil ik je graag leren kennen, want je bent een heel bijzonder mens. Zo nee, welkom in mijn wereld. Waar goede voornemens nog voor de eerste kop koffie sneuvelen. Waarin ik de kantjes er vanaf loop, zelfzuchtig ben en geneigd tot de middenmaat. Eigenlijk net als mijn buren en de mensen die daar weer naast wonen.

 

Zo wil ik mezelf niet zien en heus, het lukt me af en toe het beter te doen door aardig te zijn, harder te werken en ik kan me nog goed herinneren dat ik laatst geld gaf aan een zwerver. Om eerlijk te zijn blijft dat leuke beeld van mezelf overeind doordat het fijn is mezelf zo te zien. De waarheid is dat ik vaak kansen laat gaan om de dingen beter te doen. Even van m’n fiets afstappen en dat bierblik uit de berm oprapen. Elke keer dat ik die zwerver zie, en dat is vaak, geld geven en dus ook een praatje maken, wat ik toe nu toe niet durf.

 

Weet je wie pas van zichzelf kan zeggen dat Hij het goed doet? God! In de bijbel staat dat Hij zes dagen bezig was met het maken van de aarde; dat megagrote kunstwerk. Toen het af was zei Hij helemaal tevreden dat het zeer goed was. Jammer dat wij de aarde ondertussen zo verkloot hebben, maar dat doet niets af van Gods goede bedoelingen. Hij heeft de aarde voor ons gemaakt als huis. Beetje uitgewoond ondertussen helaas. Nou ja, zo gaat dat. God snapt toch ook wel dat we de milieuproblemen niet zomaar op kunnen lossen. Trouwens, dat is een taak van de overheid.

 

Ehm, volgens mij hebben niet alleen Adam en Eva, als eerste twee mensen op aarde, de uitnodiging van God gekregen die te bewonen en te bewaren. Bij sommige mensen leek dat te blijven hangen als bewonen en uitbuiten. Bewaren, dat heeft te maken met zuinig zijn en nadenken over de gevolgen. Ook leuk voor je kinderen als er een leefbare aarde blijft bestaan om over te nemen als ze groot zijn. In de loop van de tijd heeft God geregeld profeten gestuurd als richtingaanwijzers. Zij legden namens Hem nogmaals uit hoe we het anders konden doen. Dat ging vaak over sociale gerechtigheid en over recht doen aan de aarde als thuis. Even weer bij de les komen. Ik ken geen profeet tegenwoordig, maar gelukkig is er internet waarop ik kan lezen wat je met duurzaamheid kan doen en zo. Morgen ga ik ff een actieplan maken voor een groener leven. Nu eerst een kop koffie.

 

Simone van der Lans

Leven en dood

 

 

Mijn oom ligt thuis opgebaard. Zijn leven is voorbij en zijn aardse vorm is nog even bij de familie. Op het moment dat ik een blog over leven en dood wil schrijven vanwege het maandthema, valt de rouwkaart in huis. De dood is dichtbij deze dagen. Ik leef, maar ik voel de rand van mijn bestaan. Ik kijk naar die rand en voel ernst. Mijn oom weet wat erachter komt. Mijn rand bestaat vandaag uit de zwarte band om de envelop en de beklemming bij het openen ervan.

 

Mijn dochter maakt een werkstuk over de holocaust. Ze schrijft een fictief dagboek van een meisje genaamd Noa dat de holocaust meemaakt. Het dagboek krijgt een stoffen omslag met een roze ruitje. De meester heeft met mijn dochter afgesproken dat Noa niet mag doodgaan in het verhaal. De dood houden we weg uit ons leven.

 

In de bijbel komt het thema van de dood veelvuldig voor. In 1 Petrus 1: 24 en 25 worden mensen vergeleken met bloemen en gras die snel verdrogen en vergaan. Een leven als een seizoen. Tegenover de menselijke vergankelijkheid wordt de vastheid van de woorden van God gezet.

 

Mijn oom heeft de woorden van God voor waar aangenomen. Bij leven heeft hij een vooruitzicht gekregen op de plek waar hij nu is. In een visioen zag hij Christus in de hemel als glorierijke Zoon van God. Hij keek uit naar zijn sterven omdat hij zijn doodzieke lichaam mocht achterlaten in de overgang naar de eeuwige vrede.

 

De christelijk Keltische traditie laat met een gevlochten knoop, zonder zichtbaar begin of einde, zien dat leven en dood verbonden zijn. Waar een geboorte is, zal een sterfbed volgen. De continuïteit van ons bestaan kent overgangen.

 

Het christelijk geloof geeft mij de rust om naar deze overgang toe te leven. De dood hoeven we niet te verbloemen. Het geeft waarde aan ons bestaan. God biedt ons perspectief op wat erna kan zijn vanuit de houvast aan Zijn liefde voor mensen. De dood is de rand die ons leven inkadert.

 

 

Simone van der Lans

Warmte

 

 

Tijdens mijn dagelijkse wandelingetje door de wijk zie ik na oud en nieuw de kale kerstbomen tegen het hek of de heg geleund staan. Een enkele is op het trottoir gegooid. Het feestje is voorbij en de versieringen zijn naar zolder gebracht.

 

Kinderen met handelsgeest slepen de afgedankte bomen weg. Sommige pakken het groots aan met skelter en aanhangwagen. In hun tuinen hopen zich stapels groen op. Een dennennaalden spoor wijst de weg.

 

Als uiteindelijk op 9 januari de kerstbomen versnipperaar de wijk aandoet, helpen vaders de stapels bomen wegbrengen met de auto en aanhangwagen. De zakken van de kinderen vullen zich met vijftig cent maal het aantal ingeleverde kerstbomen. Een oorverdovend kabaal vult de wijk. Maar dat is voor het goede doel; de straten zijn opgeruimd, het geld verdiend en de snippers gaan naar een biomassa centrale.

 

Zo eindigt dus het leven van een kerstboom. Abrupt. Van een warme kamer waarin hij met pracht en praal behangen stond te prijken naar de natte straten. Eerst werd hij met liefde en cadeaus omringd. Soms gaf hij beschutting aan de kerststal figuurtjes. Na afloop van het jaar wordt hij leeggeplukt, kaal geschud en door de mangel gehaald. En, o wonder, zorgt hij opnieuw voor warmte in de biomassa centrale. Als dat geen boom is om van te houden.

 

Lopend door de lege straten zie ik aan de rand van de wijk drie kerstbomen in de greppel liggen. Het is halverwege de maand januari. Zij hebben het plein waar de versnipperaar stond niet gehaald. Maar het is hun schuld niet dat zij geen warmte meer kunnen geven. Kinderen hadden zich voor hen in willen zetten. Zich de handen open willen halen aan hun prikkende takken om ook hen de overgang naar een nieuw bestaan te geven. Het zijn de volwassenen die de bomen dagen te lang bij zich hebben gehouden.

 

En nu hun moment voorbij is worden ze weggegooid. In een greppel vol straatstenen, karton en hondenpoep en dus kerstbomen. Als dat geen mensen zijn die niet verder kijken dan hun feestje.

 

 

Simone van der Lans

Sterrenlicht

 
Kijk, hier lig je dan mijn verloren kind,
barbaars verstoten uit eeuwige lichtjaren,
waar jij in zaligheid lag te wachten
totdat aardse krachten zich om jou heen gingen kronkelen.
 
Zie, mijn zacht rillend koningskind,
zo ver weg en zo oneindig in mij,
jij bent het stralend zielenlicht
dat uit mijn langzaam stervend schijnsel,
het leven nu weer vindt.
 
Weet, mijn gouden kind, dat mijn woordeloze stralen,
door jou gevonden in deze donkere nacht,
een eeuwenoude boodschap sturen.
Een ieder die in jou ogen kijkt
zal dit liefdeslicht als het zijne lezen en het goddelijke licht in zichzelf herboren voelen.
 
Patricia Gorter
Schrijfworkshop kerst 2018

Voertrog

 
Een grove zaag stond aan mijn wieg.
Hij schiep me
met donkere ogen,
ruwe splinters.
Een hamer joeg nagels diep in mijn vlees.
 
Spreken kan ik niet.
Uitgeleefd voel ik me
door rottende schillen
en ruwe ossentongen.
Ik leef nog bij gratie van roestige nagels.
 
Vandaag stro,
doeken,
een kleine jongen.
Dankzij splinters en nagels
sta ik nu aan zijn wieg.
 
Ewalt Nijsink
Schrijfworkshop kerst 2018

In den hoge

 

Donker dekt de nacht de aarde toe
waaronder ik neerhurk op een oude balk
door zware vleugels omlaag getrokken.
Langzaam verlies ik grip op de dag
laat de snelheid uit me stromen
vloeien de beelden ineen tot ik ben.

 

Krakend opent de staldeur; beneden
in het stro eerst twee mensen, dan drie.
En zoveel licht, zoveel alsof ik heel hoog;
hemelhoog ben.
Het duwt het duister en de moeheid weg
tilt me op tot ik vlieg tussen lichtwezens
waar ik kwetter van gloria en halleluja!

 

 

Simone van der Lans

Schrijfworkshop kerst 2018