Leven (1)

 

Leven moet je leren. Na de eerste ademteug zit je op de leerschool van het leven, zonder weekend of vakantie. ‘Door schade en schande wijs’, heet die school. Dus als je oud bent en bijna van school af mag ben je wijs. Zoals iedereen heb je in je leertijd schade opgelopen en regelmatig voor schut gestaan. Jong was je toen je je eerste stappen zette in de school. Vol verwondering en levenslust stortte je je naar binnen. Leefde erop los. Naarmate je van het leven leerde werd je voorzichtiger. Je telt je zegeningen en hebt je bedenkingen. Een hoofd vol overtuigingen waarmee je het leven afweegt en beoordeelt. Wijsheden, zogezegd.

 

Tijdens Levenswandel lopen we met een groepje mensen door het bos. We leren van de natuur en van elkaar door onze wijsheid en onwetendheid te delen. Samen verwonderen we ons over hoe de natuur het leven spiegelt of voordoet. Tijdens het thema ‘De aarde als thuis’ mediteren we in stilte onder het wandelen over twee vragen. ‘Voel je je thuis op aarde? Voel je je thuis bij God?’ Bij het laatste stuk van de tocht spreken we hier in tweetallen over. Het innerlijk luisteren en het ervaren van de weldadige stilte om ons heen hebben ons inzicht gegeven in de vragen.

 

Opmerkelijk was dat van de vijf mensen die er waren; het regende, er drie vanuit hetzelfde levensthema naar de vragen hadden gekeken. Namelijk ‘overgave’ aan het leven. Hoe meer overtuigingen je opdoet in het leven, hoe moeilijker het wordt om je aan het leven over te geven, werd er gezegd. Overtuigingen hebben de neiging je vast te zetten. Je meebewegen met de stroom van het leven, zoals je als kind deed, is een kunst die je gemakkelijk verleert. Een van de vrouwen memoreerde nu en dan hardop te zeggen: ‘Uw wil geschiede.’ Het herinnert ons eraan te leven in overgave. Ervan overtuigd dat de Meester van de leerschool het goede met ons voorheeft.

 

Simone van der Lans