Blog Handig

 

Fluitend trek ik mijn winkelmandje achter me aan de houten plankier over de winkel in. Twee rieten mandjes gaan bij de potten voor de tuin. Een setje van drie tinnen vaasjes zet ik even op de toonbank tot een ander ze gaat prijzen. Ik heb geen idee wat tin doet tegenwoordig. Het was mode toen ik nog thuis woonde. Waar ik mijn moeder zulke kannetjes zag afstoffen en op de schoorsteenmantel terug zetten.

 

Nu naar het kinderspeelgoed. Een portemonneetje met Pippi Langkous erop gaat voor tien cent op de plank naast de knikkers. O wacht, deze oranje vaas kan leuk op de tafel met spullen voor Koningsdag. Ik rijd een stukje terug. Links en rechts geef ik mijn vrachtje een plaats. Daar staan ze te pronken tot ze een nieuwe eigenaar gevonden hebben, of andersom.

 

Vorige week kwam er een roze geschilderde grenen kast binnen. Die blijft niet lang staan, voorspelde een medewerker. Diezelfde middag kreeg ik een bericht: de kast was door haar in een nieuw te openen winkel gezien. Leuk als toonkast vol met hebbedingen.

 

Het is maar wat je er in ziet, wordt vaak gezegd. Wanneer je met zulke ogen de winkel rondkijkt zijn er verbazingwekkend veel mogelijkheden, combinaties, aanvullingen en bestemmingen te vinden. Het is net schat zoeken; maar daar heb je wel talent voor nodig.

 

Met een lege winkelmand rijd ik naar het magazijn waar de volgende berg spullen wacht. Ik voel voldoening; ik maak mensen gelukkig door vondsten voor hen uit te stallen. Met daarbij het goede gevoel de cirkel te doorbreken van nieuwe productie en weg gooien. Vrijwilligerswerk waar de wereld van groeit.

 

Simone van der Lans