Engelse drop

 

Terwijl mijn winkelwagen steeds voller komt te liggen en ik door de gangpaden laveer, raak ik afgeleid van mijn boodschappenlijstje. ‘Nooit hebben ze ergens geld voor; maar er is wel altijd chocolade’. Mijn kar raakt bijna een zo goed als leeg winkelmandje met op de bodem twee kleine boodschapjes. ‘Zou dat van de man zijn die daar staat te foeteren?’ Vraag ik me af. Ik werp nog een blik op hem terwijl ik om de zuil heen stuur. Onder een pet vandaan piekt vettig lang haar. Zijn bruine ogen schieten onrustig heen en weer. Voor hij mijn blik kan opvangen kijk ik gauw op mijn lijstje. Ik loop langs de chips en zoutjes en ik denk aan chocola. Dat ligt standaard aan het einde van de route in mijn wagentje. Ik voel me ongemakkelijk. Een lange stoere winkelmedewerker met een oortje in herhaalt: ‘De man met de pet’. Hij kijkt langs me heen door de schappen naar het andere gangpad. De winkelende mensen lopen schichtig door en doen alsof alles normaal is. Alsof ze alleen bezig zijn met boodschappen doen. Gelukkig is hij nu stil. Ik werk het laatste gangpad af en ga in de rij voor de kassa staan. Als ik buiten mijn fietstassen vol laad zie ik hem weglopen. Magere schouders onder een wijde jas. In zijn linkerhand een zak Engelse drop.

 

Door Simone van der Lans