Blog Nieuw begin

 

Een maand later loop ik op een zaterdag door bos Voorstonden. De zon strijkt zachtjes over de groene pollen mos en de jonge boompjes aan het begin van het landschapspark. Nietsvermoedend sla ik het pad in dat naar het oudere gedeelte van het bos leidt. Je kunt er zo mooi tussen de beuken en sparren doorkijken; omdat de grond vrij is van struiken en onderhout. Geschrokken kijk ik naar de stapel gezaagde stammen aan de kant van de laan waarnaast een grote hoop takken ligt. Het dringt in een klap tot me door: de storm van 18 januari van dit jaar is heel duidelijk ook hier geweest!

 

Mijn gevoel van ontspanning en de verwachting het vertrouwde aanzicht van het bos te zien, slaat om in onbehagen. Wat staat me te wachten? Een stukje verderop sluit een rood-wit lint het pad af. Niet betreden. Een eik ligt dwars over de smalle doorgang en eindigt in de vijver. Ik negeer het bevel en klauter over de dikke stam. Lopend langs de vijver komt het besef binnen: dit is een slagveld!

 

Het is opwindend en schokkend om te zien hoeveel sterke volwassen bomen neergemaaid zijn door de enorme kracht van de storm. Nauwkeurig bekijk ik ze en zie dat het niet de rotte exemplaren zijn, maar eerder de vrijstaande bomen. Op een open plek als hier aan het water kan de wind een aanloopje nemen en zich er vol tegenaan gooien. De beschutting van het samen opvangen ontbreekt en is ze noodlottig geworden. Wat treurig om te zien dat deze prachtige reuzen als mikado tegen de grond zijn gesmeten. Het is bijna niet te geloven dat iets ongrijpbaars als wind de machtige stammen kan ontwortelen.

 

Hoe zou het zijn om een met de bomen erbij te staan wanneer een storm tegen het bos raast? Te luisteren naar het kreunen en kraken, het knappen en dreunen. De gierende lach van de wind te horen. Te zien hoe wild de takken opgegooid worden zodat het vijverwater nog hoger opspat als ze neerkomen. En wat gebeurt er met de bladeren op de grond. Dansen zij als derwishen rond? De kleine dieren die in de bodem leven en plotseling opgelicht worden als het wortelgestel losscheurt van de aarde. En waar blijven de vogels? Vluchten zij voor de storm uit? Wie weet dit, wie durft een te zijn met het bos?

 

Nadat alles bedaard is gaat Natuurmonumenten ijverig aan de slag. Ze ruimen, slepen, zagen en sjouwen tot het slagveld weer een ordelijk landschapspark is. Hoe Nederlands. Veilig tot het laatste takje van het pad geraapt is en het rood witte lint opgeborgen. In de meer ongerepte bossen waar we de natuur zijn gang laten gaan; wat getuigt van verregaande bemoeienis, blijven de bomen liggen waar ze gevallen zijn. Het hout vergaat langzaam en biedt een huis aan insecten en zwammen. De resten sijpelen de bodem in waar het een oppepper geeft aan het bosleven door de mineralen die vrijkomen. De opengevallen plaatsen worden ingenomen door de jonge bomen die op deze kans gewacht hebben. Zonlicht en groeiruimte!

 

De verwoesting betekent voor sommigen het einde, voor anderen een nieuw begin. Het offer van de een geeft nieuw leven aan de ander. Voor mij is deze storm Pasen.

 

Simone van der Lans